Grauw, saai, doods somberde dat soliede geluk nu in het verleden weg. Neen, neen; driemaal neen! Al wilde hij in de maatschappij wat te betekenen hebben.... een mens bezat toch ook nog een hart en dat hart had behoefte aan liefde net als een maag aan spijs en drank.
Marcellus Emants werd door de Tachtigers omhelsd al hun voorganger, als de Johannes Baptista van de moderne literatuur.
‘Beklaag nooit de verloste uit de krankzinnigheid die leven heet.’ Dat grafschrift werd in 1957 van het graf van Marcellus Emants verwijderd door zijn dochter Eva.
Een door Emants ingekleurde foto van hem en zijn zusje (circa 1885).
Marcellus Emants op veertienjarige leeftijd. Portret door M.W. Liernur (1862).
Marcellus Emants. Foto: Henri Pronk (12 mei 1862).
Kop en schotel, met het enig bewaard gebleven portret van Emants' eerste vrouw Christina Magdalena Prins met wie hij in 1873 in het huwelijk treedt (1873).
Marcellus Emants. Foto: De Lavieter & Co (mei 1889).
Marcellus Emants. Foto: Ad. Zimmermans (1894).
Marcellus Emants. Foto: Ad. Zimmermans (1894).
Eerste druk van 'Een nagelaten bekentenis' (1894).
Krantenfoto van een tekening door H.J. Havermans (1897).
Marcellus Emants (1905).
Emants derde echtgenote Jenny Kühn en hun dochtertje Eva (circa 1910).
Emants temidden van zijn familie, met links echtgenote Jenny Kühn en dochtertje Eva (circa 1911).
Eerste druk van 'Inwijding. Haags leven' (1912).
Marcellus Emants in zijn werkkamer in Den Haag. Foto: Henri Berssenbrugge (1918).
Marcellus Emants in zijn werkkamer in Den Haag. Foto: Henri Berssenbrugge (1918).
Marcellus Emants. Foto: Henri Berssenbrugge (1918).
Marcellus Emants. Foto: Henri Berssenbrugge (circa 1918).
Marcellus Emants (1921).
Marcellus Emants (1921).
Graf van Marcellus Emants met witte roos. Foto: Jessica Swinkels (2010).
